SORPRESA-KUTXA BAT
Txalo zaparrada labur baten ondoren, argiak itzaltzen dira eta iluntasuna nagusitzen da Brighton ikastetxeko entzunaretoan. Bertan bildutako ikusleen ikusmin aurpegi asko, -aulki bat lortu ahal izan duten zorionekoak-, eroso daude eserita, duela segundo batzuk bertan nagusi zen isiltasuna ahotsen batek noiz hautsiko duen zain. Beste askok, Luk eta Ben bezala, entzunaretoko albo batean zutik egotearekin konformatu behar dute.
— Madarikazioak eta madarikazio gehiago! — dio Lukek, Benen belarrian xuxurlatuz —, etxetik lehenago atera behar genuela esan nizun. Orain dena izkina honetatik ikusi beharko dugu, eta zutik!
— Beno, ez da nire errua zure amaren azenario-tarta hain goxoa egotea — erantzuten du Benek begiak zuriz jarriz, txokolate urtuaren oroitzapen gozoa azenario eta kokozko bizkotxoaren gainean eta zapore-eztanda ahoan oroitarazten duen bitartean.
— Tira, errua nirea da, hurrengoan bizikleta hartu eta bertan utziko zaitut, erremediorik gabeko gozozalea zara, Ben.
— Sssh, ez kexatu hainbeste! Uste dut hastera doala!
Argi motel bat agertzen da entzunaretoko antzeztokia estaltzen duen oihala argitzen duena. Oihala astiro igotzen da, isilpean, eta atzean garai klasikoko jauregi baten gela irudikatzen duen dekorazio bat agertzen da. Hain ongi dago karakterizatuta, inork ez lukeela esango hormak benetako marmolezkoak ez direnik, zuriak eta berdeak.
Hiru pertsonaia, bi mutil eta neska bat, kolore argiko tunikekin eta larruzko sandalia beltzekin jantzita, antzeztokian sartzen dira eta, poliki-poliki, antzeztokiaren erdialdera abiatzen dira. Mutiletako bat hizketan hasten da, eta bere ahots indartsuak berehala betetzen du gela:
“Ez dago urrun, Hipolita ederra, gure ezkon-garaia, eta lau egun zoriontsu barru ilargi berria hasiko da; baina, a! ze mantso desagertzen den aurrekoa! Nire ezinegona sortarazten du, oinordekoaren errentak kontsumitzen doan eta inoiz hiltzen ez den amaginarreba edo izeba bat bezala”.
Orduan, neskak, bere lehen esaldia errezitatu berri duen lagunaren eskuak hartzen ditu, eta begietara tinko begiratuz, ahots gozoarekin errezitatzen dio:
“Laster lau egunak lau gauetan eroriko dira, eta lau gauek azkar pasaraziko dute denbora ametsetan, eta orduan, zeruan arku konkortua dirudien ilargiak, gure ospakizunen gaua ikusiko du”.
Luk eta Ben elkarri begira daude, irribarre-erdi bat ahoan dutela eta begiak zabal-zabalik, eta elkarri ezer esan gabe, badakite dena ondo irtengo dela.
Izan ere, denbora luzez antzokitik erretiratua egon ondoren, Pat ausardiaz bete zen, eta ezkutuan zuen zaletasunarekin berriro hasteko garaia zela erabaki zuen. Bai Lukek eta bai Benek eragin handia izan zuten erabaki hori hartzeko garaian, eta Fletcher andrearekin izandako elkarrizketa labur batek erabat konbentzitu zuen. Beraz, hemen dugu gure Pat, eskolako ikasturte amaierako antzezlanean, Hipolitaren “Udako gau bateko ametsa” antzezten. Aurreko egunak oso urduritasun handikoak eta entsegu luzekoak izan dira, bai antzerki taldearekin baita ere etengabe animatu duten eta bere buruarengan konfiantza eman dioten bi lagunekin.
Hilabete batzuk pasatu dira ikasturtearen hasieran gertatu ziren gertakari haietatik. Batzuetan, Lukeri pentsamendu hori burura etortzen zaio eta amets bat bezala izan zela sentitzen du, gertatutako guztia benetan ez zela gertatu pentsatuz. Evan Nordanen gutuna jaso zuenetik ondorengoko lehen asteak, tentsio handikoak izan ziren gure lagunentzat. Hirurek sentitzen zuten edozein unetan berriz zerbait berria eta berezia gertatuko zela. Etxetik irtetean, eskolak hastean edo bukatzean, Luk bere buruarekin harrituta bere begiradarekin Nordanen irudi luzea eta gaua bezalako begi ilun horiek bilatu nahian zebilelako. Etengabe behatua sentitzen zen, kontrolatuta bezala, eta denbora luzez erne egon zen, agerpen baten zain, ikara baten zain, esplikaezin daitekeen misterio berri baten zain.
Baina zituen susmo guzti horietatik ez zen ezer gertatu. Bere gutuna jaso zuenetik, Nordan desagertu egin dela ematen du, inork ez du haren berririk izan, eta Luk zalantzan dago hori ona edo txarra ote den. Kontua da, pixkanaka, egunerokotasuna gure lagunen bizitzara itzuli dela. Dawsontarren etxean jada ez dago erdipurdi irekitako kutxarik, ezta armiarma-sarerik ere sabaietan. Lenak eta Louisek oso gogor egin dute lan hilabete hauetan, dekorazioa berrituz, barrutik eta kanpotik margotuz, alfonbra zaharrak kenduz eta haien ordez kolore biziko beste batzuk jarriz eta familiako argazki alaiekin hormak apainduz. Eta lorategiari buruz zer esan, heldu ziren egunean beldur handia ematen zuena, orain belar bikaina du eta usain-landare mota desberdinez beteta dago, hala nola erromeroa, albaka, mendafina, gero Louisek berak sukaldean janaria prestatzeko erabiltzen dituenak. Jakina, horrek esan nahi du bai Lukek eta bai Laurak ordu batzuk eman behar dituztela hura mantentzen, belarra moztuz edo belar txarrak kenduz.
Bere aldetik, Benek, Dawsontarren teilatuko erretenak hosto lehorrez garbitzera igotzeko prest dagoela behin eta berriz eskaintzeaz gain, beste zaletasun bat aurkitu du; magia. Hainbesteraino iritsi da gauza, ez doala inora bere karta-sortarik gabe eta “magia para aprendices” libururik gabe. Eta, egia esan, ez du batere gaizki egiten; zure begien aurrean karta bat desagerrarazi dezake edota belarriaren atzetik txanpon bat agerrarazi, hori da eskuekin duen trebetasuna.
Pixkanaka-pixkanaka, aparteko ezustekorik gabe, ikasturteak aurrera egin du, baina noizean behin, Lukek dimentsio-arteko bidaia labur baina trinkoaren ondoren erantzun gabe geratu ziren galderak egiten dizkio bere buruari. Zer irudikatzen du arranoak? Nork eraiki zuen ataria? Zer dago benetan beste aldean? Eta, batez ere, non dago Evan Nordan, eta zertan ari da?
«Berriro elkar ikusi arte. Horixe da idatzi zuena».
Hitz horiek sarritan etortzen zaizkio Lukeri burura, eta, bitxia bada ere, hitz horiek idatzi zituenaren ahots leun, patxadatsu eta ahots atseginez etortzen zaizkio.
Txalo zaparrada batek Luken pentsamenduak geldiarazten ditu, begirada antzeztokira altxatzean automatikoki txalo zaparradarekin bat egiten duelarik, emanaldia amaitu berri dela konturatzen den bitartean. Parte hartzen duten antzezleek eskutik heltzen dira eta publikoa agurtzen dute, bertan izateagatik eskerrak emanez. Benek ukondokada bat ematen dio Lukeri besoan Patengana seinalatzen duen bitartean, zeinaren aurpegiak alaitasunezko eta askatasunezko nahasketa bat islatzen du, begirada bere bi lagunengan zuzentzen duen bitartean eta buruarekin baiezko keinu bat eginez.
«Egin dut, egin dut!»
Azkenik, oihala jaisten da, antzezlaneko protagonistak atzean utziz, eta argia pizten da entzunaretoan. Horren ostean, txaloak amaitzen dira, eta, pixkanaka, ikusleak aulkitik altxatzen doaz, ilaran, kanpoko aterantz zuzentzen diren bitartean eta ikusi berri duten emanaldia komentatzen duten bitartean. Hala ere, Lukek eta Benek bertatik alde egiten dute, ikasle-mareari itzuri eginez, kontrako bidea hartuz, euren pausoak antzeztokirantz bideratuz Paten begirada bilatzen duten bitartean, honek burua oihalaren artetik ateratzen ari denean.
Pati ez zaio asko gustatzen maitasun-keinu samurrak adieraztea, baina oraingoan ezin du keinu hori saihestu eta abiada bizian antzeztokiko albotik irteten du eta eskailerak zaratatsu jaisten ditu bere bi lagunengana korrika joateko, haien gainera salto egiteko eta besarkada amaigabe batean urtzeko.
— A ze emanaldia, Pat! — dio Benek, emozioaren ondorioz aurpegi gorria duela, bere burua beso-korapilo artetik ateratzen saiatzen den bitartean — ileak tinko geratu zaizkit zure emanaldiarekin!
— Egia da — esaten du Lukek Pat ondo begiratzeko atzera egiten duen bitartean—, eta girotzea, jantziak, dena primeran atera da, artista bat zara!
— Beno, tira, nahikoa! — Patek ezin du saihestu eskuak aurpegira eramatea eta guztiz gorritzea, jakinda gehiago antzematen zaiola azala nahiko zuria duelako —. Eskerrak eman behar dizkizuet antzerki-saioetara itzultzera animatu ninduzuelako, beldur nintzen gaizki egingo ote nuen, baina Fletcher andreak neure buruarengan konfiantza handia eman dit. Berak erakutsi dit antzerkian garrantzitsuena ez dela dena perfektu egitea, baizik eta, batez ere, akatsetatik ikastea eta praktikatzea, praktikatzea… Asko kostatu zait Hipolitaren papera prestatzea, baina oraintxe bertan uste dut egindako esfortzu guztia pena merezi izan duela, eta adrenalinak jota nago eta ezin diot hitz egiteari utzi… Tximistak! Ben Murdocken izpirituak harrapatu nau! Beraz, horrela sentitzen zara denbora guztian?
Hiru lagunek zarata handia eginez barre egiten dute, eta beren barre-algarek entzunareto osoa betetzen dute, -jada erabat hutsik geratu dena-, atzera geratu diren gutxi batzuen faltan.
— Baina, tira, nahikoa da hainbeste hitz eginda — dio Patek —, orain tunika ez dudala zapaldu eta antzeztokian muturrez aurrera ez naizela erori ospatu behar da. Kafetegian freskagarri bat hartzera gonbidatzen dizuet. Itxaron ezazue pixka batean, aldatzera noa eta berehala nago zuekin.
— Noski, Pat, horretarako bakarrik itxarongo dizugu, je je… — erantzun dio Benek, zirikatzaile beti bezala —.
Pat antzeztokira itzultzeko biratzen da, eta Benen atzetik pasatzen dela aprobetxatuz buruan zaplada bat ematen dio, eta horrek barre orokorra eragiten du berriro. Alboko eskaileretatik saltoka igo ondoren, antzeztokiko atzealdetik desagertzen da.
— Gozamena da Pat hain pozik ikustea, ezta? — dio Lukek, sudurrean hazka egiten duen bitartean, antzeztokiari begiratzeari utzi gabe.
— Egia esan, bai — erantzuten du Benek, eskua galtzetako atzeko poltsikora eramaten duen bitartean-. Baina datorren urtean Williams errektorearekin hitz egingo dut nire magia ikuskizuna ere emanaldian sar dezan, azken hilabete hauetan asko praktikatu dut. Begira, aukeratu karta bat!
Hori esaten duen bitartean, Benek poltsikotik atera berri duen karta-sorta erakusten dio Lukeri eta abaniko moduan irekitzen du, Luk horietako karta bat aukera dezan. Zalantza pixka bat izan ondoren, Lukek karta-sortatik erdiko karta bat hartzea erabaki du.
— Ados — dio Benek —, orain kontuz begiratu… baina ez esan zein den!
— Ez nuen hori egiteko asmorik, bestela, non dago grazia? — erantzuten du Lukek, irribarrez, hartu berri duen kartari begiratzen dion bitartean.
— Oso ondo, orain sartu karta berriro karta-sortan. Hori egin ondoren, zu zeuk nahastu kartak eta eutsi bi eskuekin.
Lukek halaxe egiten du, kartak elkarrekin nahastu ondoren, karta-sortaren gainean esku bat jartzen du eta beste eskua azpian. Gero, Benek bere eskuak Luken eskumuturren gainean jartzen ditu, tinko helduz. Begiak itxi, arnasa sakon hartu eta segundo batzuen ondoren, eskuetan dardara eragiten du Lukeren eskumuturren gainean, eta esaten du…
— Iristen ari zaizkit. Bibrazioak iristen zaizkit… argi daukat… aukeratu duzun karta Bihotzeko Batekoa da.
Luk bere lagunari begira geratu da une batez, hark begiak itxita jarraitzen duen bitartean eta bere eskuetan dardarak eragiten jarraitzen duen bitartean. Badaki ikusi duen karta ez dela Bihotzeko Batekoa, eta une batez, baietz esateko bulkada sentitzen du, badakielako Ben oso pozik dagoela hobby berri honekin eta ordu asko eman dituela praktikatzen, baina bere laguna engainatzeko gai ez dela sentitzen du, eta azkenean, egia esatea erabakitzen du.
— Barkatu… Ben… 5eko Pika zen. Baina ez da ezer gertatzen, Ben, oso truku zaila da, eta ziur nago…
Benek bat-batean begiak irekitzen ditu eta bere lagunari mozten dio, eskuak Luken eskumuturretatik azkar erretiratuz, kartak hankaz gora atera eta entzunaretoko zoruan sakabanatuta gera daitezen eraginez.
— A ze zorigaitza! Barkatu Luk, nahi gabe izan da — dio Benek, kartak jasotzeko makurtzen den bitartean.
— Ez kezkatu — dio Lukek, bere lagunari laguntzeko lurrean belaunikatzen den bitartean —, bion artean jasoko ditugu une batean. Gainera, ziur Pat irtetear dagoela.
— Ba azkar ibiltzea espero dut, zeren ordu hauetan kafetegia jendez gainezka egoten da… bide batez, zer ordu da?
— Ba dira…
Ordua ikusi ahal izateko ezkerreko eskumuturra igotzen duen bitartean, Luk harritu egiten da erlojurik ez duela konturatzean. «Ikus dezagun, gaur goizean dutxatzeko kendu dut, eta gero, zin egingo nuke jantzi egin dudala. Agian presaka nonbait utzi dudala uste dut, baina arraroa da».
— Hara, badirudi erlojua etxean ahaztu dudala — dio Lukek, eskuetan karta nahasiak dituela lurretik altxatzen den bitartean.
— Ez da ezer gertatzen — dio Benek, bera ere zutik jarrita, irribarrea aurpegian —, nik bi ditut.
Luk Beni begira geratzen zaio eta ez du batere ulertzen lagunak zer esaten ari zaion. Baina, Benek txaketaren mahuka igotzen duenean eta bi erlojuak ikusten dituenean, dena ulertzen du.
— Baina… baina… Nire erlojua da eta! No …nola egin duzu? — esaten du Lukek, ahoa eta begiak zabal-zabalik dituela, Benek jantzita daramatzan ordularietako bat bere eskuarekin seinalatzen duen bitartean.
— Beno… — erantzuten du Benek poz handiz eta begi batekin keinua eginez —, azti handi batek ez ditu inoiz bere sekretuak argitzen, ezta? Esan dizut praktikatzen aritu naizela!
Hori esaten duen bitartean, Benek Luken erlojua eskumuturretik kendu eta bere lagunari itzultzen dio, oraindik ez baita bere harriduratik irten.
— Hori harrigarria izan da — dio Lukek —, benetan ez dut ezertxo ere sumatu. Ziur nago Williams errektoreari zure truku guztiak erakusten dizkiozunean, lekua egingo dizula ikasturte amaierako emanaldian.
— Benetan uste al duzu? — erantzun zuen Benek, emozionatuta eta azkar-azkar hitz eginez —. Truku hau zehazki Internetetik atera dut, horietako pilo bat daude, bazenekien? Gainera, trukuak ikustean geratu ditzakezunez, azkarrago edo motelago ikus daitezke eta askoz hobeto ikasten dira. Nire magia- liburuan datozen trukuak ia denak dakizkit eta erronka berriak bilatzen ari naiz. Aizu, dena ondo badoa eta Williams errektorea konbentzitzen badut, antzeztokian nire laguntzailea izan nahiko duzu? Ez kezkatu, ez zaitut bi zatitan ebakiko ezta antzekorik ere, e? Kartela ikus dezaket, BEN MAGOA, neoizko hizki handitan eta…
Benek, mago profesional gisa izango duen ibilbide oparoaz hitz egiten duen bitartean, Luk bere pentsamenduetan murgiltzen da. Zorioneko sentitzen da hain irudimen handiko eta talentudun lagunak edukitzeagatik, baina bera ere Pat eta Benen antzeko trebetasuna ote duen edo noizbait haiek bezalako zerbait egiteko gai izango litzatekeen galdetzen dio bere buruari, bere talentua hainbeste pertsonaren aurrean erakutsi ahal izateko. Pentsamendu horrek nolabaiteko larritasuna eragiten dio.
«Zer eduki dezaket nik hainbeste jendek ni ikustera etortzeko interesa izateko? Eta izango banu ere, benetan ausartuko nintzateke hori egitera ?»
Luken pentsamenduak eten egiten dira Pat iristen denean. Haiengana doa, lasaiago, eta gogobetetasun-irribarrea du aurpegian. Momentuko adrenalinaz goraino egon ondoren, zatirik onena baino ez da geratzen; bere lagunekin obraren arrakastaz gozatzea. Ezer esan beharrik gabe, bere eskuarekin keinu sinple bat eginez bidea seinalatzen die lagunei eta hirurak kafetegira daraman korridorea zeharkatzen hasten dira, antzezlanaz eta Benen trebetasun “magikoez” hitz egiten duten bitartean. Duela minutu batzuk Brighton ikastetxeko entzunaretoa ikasle andanaz beteta zegoena, orain ikastetxeko korridore eta gela ezberdinetan sakabanatuta dago, talde txikiak osatuz, eta bertan gogotsu hitz egiten ari dira. Eskolako azken eguna da, eta ikasleek zein irakasleek elkarren artean agurtzen ari dira eta udako oporrak ondo pasa dezatela opa egiteko aprobetxatzen dute.
— Ama maitea! — oihu egiten du Lukek, ezkerretik eskuinera begiratuz —, kafetegia ez nuen inoiz horrela ikusi.
— Beti izaten da horrela eskolako azken egunean — erantzuten du Patek, sorbaldak altxatuz —. Pixka bat itxaron beharko dugu eskatzeko, eta uste dut zutik egotea tokatuko zaigula…
— Itxoin! — dio Benek, izkina bat seinalatuz —, mahai bat libratuko da! Lekua hartzera noa, zuek joan eskatzera. Nik marrubizko irabiaki bat nahi dut esnegainarekin. Esnegain asko edukitzea, ados? Badakizue esnegaina asko gustatzen zaidala. Pat, zuk gonbidatzen zenuela esan duzu, ezta? Begira zer kasualitatea, gaur diru-zorroa utzi dut…
— Beeen! Utz ezazu hitz egiteari eta zoaz mahaiaren bila! — dio Patek bere aulkietatik altxatzen ari den neska-mutilen talderantz bere lagunari bultzatzen dion bitartean.
Benek lasterka mahaia okupatzera doan bitartean, Luk eta Pat barrara doaz. Bertan bere bi zerbitzariak, Sutton ahizpak, etengabe ari dira lanean lokala betetzen duen jendetzari zerbitzatzen. Beth eta Susan 63 urteko bikiak dira, bizitza osoa Brighton ikastetxeko kafetegian daramate eta ikasle guztiek maite dituzte. Beti berdin jantzita daude, uniforme arrosa mantal zuriarekin, ile horia dute eta orrazkera kizkur bera dute. Ia xehetasun bakarra Bethek ezpainen ertzaren ondoan duen ilargi txikia da. Lukek Benek ikasturtean zehar bakoitza nor zen galdetu dion aldien kontua zenbatzen kontua galdu du.
«Ben Murdock, ez dago inor zu bezalakoa. Gezurra dirudi hemen berria ni izatea eta gauza hauek nik zuri gogoratu behar izatea»
Pat eta Luk une batez zain egon ondoren konturatu dira azkenean Susan haiei begira jarri dela eta beraiengana doala. Arin doa urrats sendoak emanez eta Patengandik hurbil geratzen da aurpegi serioarekin. Patek bi ukondoak barran jarrita dauzka, hari begira. Susanek amantalarekin eskuak lehortzen ditu Pati begiratzeari uzten ez dion bitartean, eta buruarekin keinu bat egiten dio hitz egiten hasi baino lehentxeago.
—Eta?
Patek begirada jaisten du une batez, baina ezin du denbora gehiagoz disimulatu.
—Bikaaaain!! Ezin hobea izan da! —dio Patek, besoak Susanengana jasoz, harengana besarkada bat emateko makurtzen den bitartean.
—Ikusten? Esan nizun! Esan nizun dena ondo irtengo zela! Pena handia eman dit zuzenean ikusi ez izanak, baina dagoeneko Williams errektoreari jakinarazi diot gaur bertan nahi dudala urtero grabatzen duen bideoaren kopia bat; beraz, Bethek eta biok ikusiko zaitugu etxean, krispetak eta guzti.
—Mila esker, Susan! Aizu, ez zaitut entretenitu nahi, kafetegia beteta daukazu eta, eta mutilei zerbait hartzera gonbidatuko niela promesa egin diet. Nik zuen etxeko limonada basokada bat nahi dut… eta zuk, Luk?
—Humm… uste dut zuk bezala nahi dudala, ikaragarri gustatzen zait zuen limonada, Susan —erantzuten du Lukek, ahoa ur bihurtzen zaiola nabaritzen duen bitartean.
—Baina ze mutil ederra! —dio Susanek, Luken masail bat atximurkatuz—. Eta Benentzat zer jarriko dizuet? Itxoin! Ez esan ezer… marrubi-irabiaki bat esnegain estrarekin, ezta?
—Jajaja, nola ezagutzen duzun —erantzuten du Patek, barrez itota.
—Primeran, berehala eramango dizuet mahaira. A, eta ez duzu ordaindu behar, Pat. Erronda honetara guk gonbidatzen zaituztegu!
—Susan, ogi puska bat zara, mila esker!
Luk eta Pat Ben zain dagoen mahaira joan dira. Ben kontzentratuta dago karta-sortarekin esku-jokoak egiten. Hain kontzentratuta dago, begiak altxatu dituenean eta lagunak han berarekin eserita daudela ikusi duenean izutu egin dela.
— Ai ene! A ze sustoa! Ez zaituztet etortzen ikusi!
—Oso kontzentratuta zeunden zure gauzetan, eta ez zaitugu gogaitu nahi izan —dio Lukek lagunari sorbaldan zaplada bat emanez—. Berehala ekarriko digute zure irabiakia, eta galdetu aurretik, bai, esnegain askorekin eskatu dugu.
—Ederki, ederki! —Benek pozik egiten du irribarre, bere karta-sorta jaso, bere jakako poltsikoan gorde eta aulkiaren bizkarraldean esertzen den bitartean hasperen handi bat askatzen duen heinean—. Tira, eskolako azken eguna! A ze gogoa, ezta? Bukatu da goiz jaiki beharra, liburuekin eta lanekin hara eta hona ibili beharra… kontaidazue, zer asmo duzue udarako?
—Ba nik —hasten da Pat— datorren astelehenean Fletcher andreak aipatu didan udako interpretazio ikastaro bat hasiko dut, hemen, ikastetxean. Bere ikasle ohi batek, Stan Douglasek, ematen du ikastaroa.
—Stan Douglas? —Ben aulkitik jaikitzen da, bat-batean ipurdia erretzen ariko balitzaio bezala— Stan Douglas bera, 1, 2 eta 3 “Marka Letalekoa”?
—Hara, Ben —erantzun du Patek harrituta—, ba ez dakit; egia esan, nik ez dut ezagutzen…
—Benetan? Tira, Luk, zuk bai ikusi dituzula, ezta? Oso filma onak dira!
—Ba uste dut …
—Bale, ez esan gehiago. Ideiarik ere ez daukazue —erantzuten du Benek, esku-ahurrak altxatuz eta berriro aulkian erortzen utziz—. Nire lagunek ez dute Stan Douglas ezagutzen. Behin betikoa da, bakarrik nago mundu honetan.
—Ze ergela zaren nahi duzunean, Ben —dio Patek irribarre batekin—. Ikastaroak hiru aste irauten ditu, eta, ondoren, uste dut osaba-izebak bisitatzera joango garela haiek duten landetxera. Gogo handia dut, nire lehengusinak han egongo direlako, eta aspaldian ez dugulako elkar ikusten; beraz, uda bikaina izango da.
Luk, zuk zer egingo duzu?
— Beno ba Dawson familia hemen geratuko da uda honetan. Etxearekin izan ditugun gastu guztiekin ezin ditugu oporrak hartu. Izan ere, nire ama gestioak egiten aritu da nik udal igerilekuan sorosle gisa lan egin dezan. Beraz, uda honetan lan egitea tokatzen zait.
— Hara, ze pena, Luk — dio Benek.
—Tira, ez pentsa. Ondo etorriko zait dirua. Dena ondo badoa, datorren ikasturtean nire bizikleta zaharra erretiratuko dut eta begiz jota daukadan bizikleta berri bat estreinatu ahal izango dut… —Luk une batez bere pentsamenduetan galduta geratzen da, imajinatzen zenbat eguzki krema bota beharko duen udan zehar bere azal zuria ez erretzeko. Baina, ez da hori buruan dabilkion gauza bakarra—. Eta zu, Ben? Ba al duzu ezer antolatuta, zure karta-sortarekin alde guztietara joateaz gain?
—Ba, nire guraso maiteei ideia zoroa bururatu zaie: autokarabana bat alokatzea, herrialdea zeharkatzeko norabide finkorik gabe; beraz, datorren astean abenturen bila abiatuko naiz. Eta, noski, errepideko orduak eta orduak nire trukuak hobetzen pasako ditut; beraz, itzultzen naizenean, magian benetako aditua izango naiz, engainuaren artista, esku zorabiagarrien jeinua,…
— Ados mutilak! Hemen duzue eskatu zuena!
Benen beste bakarrizketa amaigabe bat saihesteko unean iritsi da Susan mutilen edariekin; limonadaz betetako bi edalontzi zabal handi izotz askorekin, menda-hostoekin eta lastotxo bana dutela. Bestea, aurreko edalontziak baino askoz altuagoa, Benen marrubizko irabiatua, esne-gainezko estraz betea eta koloretako hodeitxoz, txokolatezko txirbilez eta hodi itxurako gaileta ontzitxo batez beteta. Bakoitzak bere edaria Susanen erretilutik jasotzen du eta honek begi keinu bat eginez eta “on egin” esanez agurtzen ditu mutilak.
Lukek bere limonadari ematen dion lehen zurrupadak ahoa zimurtzen dio pixka bat azidotasuna dela eta, baina berehala gozotasun fresko bat iristen zaio ahosabaira, eta haren keinua plazer bihurtzen du: «Ikaragarri gustatzen zait limonada hau, udan faltan botako dut». Bitartean, Pat ondo pasatzen dabil Benek edalontzia behin eta berriz nola biratzen duen begiratuz, bere irabiaki erraldoia nola eta nondik heldu behar duen aurpegia esnegainez eta txokolate-txirbilez bete ez diezaion. Azkenik, onena, ontzi-hoditik irabiaki pixka bat edatea dela erabaki du, edalontziaren maila jaisteko, eta hala egiten du, aurpegia esnegainera gehiegi ez hurbiltzeko kontuz, eta indarrez zurrupatuz. Ahaleginak egin arren, berriz, burua altxatzean, hodei arrosa bat sudurrean itsatsita geratzen zaio, Luk eta Paten barre-algara eraginez.
—Zer? Zer gertatzen da? —dio Benek, ezer ulertu gabe.
Pixka batean hitz egin eta ikasturteko azken hilabeteak errepasatuz barre egin ondoren, gazteek erabateko isiltasunean beren edariez gozatzen dute, bakoitzak bere gauzetan pentsatuz.
—Tira, Luk, esan ezazu —dio Patek, bere limonada amaitzear duela—. Denbora luzea daramazu begirada galduta buruari hazka eginez eta limonada ia probatu ere ez duzu egin, argi dago zerbait pentsatzen ari zarela.
Luk edalontzirantz begiratzen du, eta harrituta geratu da Patek dioena egia dela ikustean. Bere limonadari zurrupada gutxi eman dizkio.
—Ez al duzue berekin pentsatzen? Gertatu zen horretan? Aspaldi ez dugu horretaz hitz egin.
— Uste dut eguneroko gauzekin atzean utzi dugula — dio Patek —, eta benetan eskertzen dudala. Nire kasuan, uste dut interpretazioko eskolek beste gai batean zentratzen asko lagundu didatela. Baina noski batzuetan horretan pentsatzen dudala.
—Nik askotan sentsazioa daukat ez zela gertatu, amets hutsa izan zela —gehitu du Benek, betaurrekoak kendu dituela kristalen kontra astiro igurzten duen zapi batekin garbitzeko—. Izan ere dena hain sinestezina izan zen…
—Arrazoi duzu —dio Lukek—, niri ere batzuetan ezinezkoa iruditzen zait halakorik gertatu zela pentsatzea, baina hala izan zen. Neurri batean zuri bezala gertatu zitzaidan, Pat. Klaseetako errutinak eta etxeko obrak, hilabete guzti hauek garrantzi gehiagorik eman gabe pasatzen lagundu didate, baina ez dut pentsatzeari uzten, edozein unetan, haren berri izango dugula. Edo, bat-batean, zerbait arraroa gertatuko dela, eta beste egoera sinestezin batean elkar ikusiko dugula.
—Tira —dio Benek betaurrekoak berriro jantzi ondoren—, diozun bezala, hilabete asko pasatu dira bere gutuna jaso zenuenetik, eta ez dugu jakin ezer gehiago hari buruz. Agian amore eman du, eta bere aita non dagoen eta beste guztian pentsatzeari utzi dio. Agian ez dugu gehiago haren berririk izango, ez duzue uste?
—Ea egia den —erantzun du Lukek ahapeka, kafetegiko ate aldera begira—, baina ez dut uste.
—Konturatzen al zarete denbora bat daramagula berari buruz hitz egiten eta haren izenik ere ez dugula esan? —dio Patek bere bi lagunei begira. Ben eta Luk elkarren artean begira daude Patek arrazoi duela konturatzean. Agian inkontzienteki egiten al dute? Edo nahiago ote dute, besterik gabe, izen hori ez ahoskatzea, haren oroitzapenak hotzikararik eragin ez diezaien?
«Nordan. Evan Nordan»
—Agian hobe da horretan ez pentsatzea, ez duzue uste? —dio Benek, arnasestuka bere aulkitik altxatuz—. Izan beharko duena, izango da. Eta orain, gauza ziur bat badago bazkaltzeko ordua dela da eta gose handia dudala.
—Baina, nola ez ba! —Patek besoak altxatzen ditu bere aulkia atzera baztertzen duen bitartean eserlekutik altxatzeko, lurrarekin kirrinka eginez—. Egia esan, goizeko tentsioaren ostean, niri ere gosea etorri zait, eta etxean zain daukadan pizzarekin pentsatzen daramat tarte bat.
— Ooooh!, zure aitak egiten duen Pepperonizko pizza hori? — dio Benek begi irtenak ipiniz.
— Bai — erantzuten du Patek, martxan jarri bitartean begi batekin keinu eginez —. Eta ez, ezin zara probatzera etorri.
— Gaiztoa zara, Pat. Ez duzu bihotzik — dio Benek lagunari kafetegiko aterantz segika.
Luk uste du Nordani buruz izan duten elkarrizketa motz samar geratu dela, baina jaiki egiten da, bere limonada bi tragoz amaitu eta lagunen atzetik joaten da.
«Egun alaia da; hobe da oroitzapen txarrekin ez zapuztea»
Hiru lagunak presarik gabe abiatu dira Brighton ikastetxeko ate nagusirantz. Sarrerara daramaten korridoreetan barrena, hainbat elkarrizketa multzotan biltzen den ikasle jendetzari begira geratu dira, baina nabaritzen da horietako askok dagoeneko eraikinetik alde egin dutela euren etxeetara. Behin kanpoan, sarrera nagusiko eskailerak jaisten dituzte eta, beste askotan bezala, bizikleten aparkalekura doaz. Goizeko freskotasunaren ostean eguzki distiratsua irten du, eta Luk gelditu egin da arnasa sakon hartzeko une batez, Pat eta Ben aurrera doazen bitartean.
«Ze atsegina den eguzkia aurpegian sentitzea, uda hemen da jada. Puff, nola botako ditudan faltan»
Bizikletei giltzarrapoa kendu eta kaskoa ondo jantzi ondoren, martxan jartzen dira. Bi kilometro inguruko bidea egiten dute elkarrekin mutilek zumar zaharreko bidegurutzeraino, eta Patek hantxe dauka bere desbideratzea. Bidean zehar, Luk ibilaldiaren buru da eta noizean behin atzera begiratzen du eta bere lagunei begira geratzen zaie, paraleloan baitabiltza Stan Douglasen filmei buruz hizketan; Benek izan ezik beste inork ikusi ez dituen filmei buruz.
Hirurek minutu batzuez jarraitzen dute, eta zumar zaharraren bidegurutzearen aurreko bihurgune itxian sartzen dira. Pat eta Ben harrituta begira daude, nola, bihurgunea gainditu ondoren, Lukek martxa bizkortu du bat-batean, eta, taldekideengandik metro batzuk urrundu ondoren, balaztak gogor sakatu ditu, bizikletarekin irristatuz bira osoa eman arte. Patek eta Benek gauza bera egin dute Lukekin talka ez egiteko. Luk geldirik dago erreiaren erdian, eta bere gurpilen arrastoak errepidean igartzen dira.
—Luk! Zertan ari zara? Ia zure kontra jo dugu! —dio Benek, oraindik ikara gorputzean duela. Pat ez da ezer esateko gai, elkarren aurka talka egiteko zorian egon dira eta bere bihotzeko taupadek bere burua nola astintzen duten nabari ditzake.
—Azkar! Zatozte! —dio Lukek, ahotsa asko altxatu gabe, eta, ondoren, bizikletatik jaitsi eta bazterbidera eramaten du—. Sasi horien atzean!
—Baina zer…? —Ben lagunari azalpenak eskatzen saiatzen da, baina Luk dagoeneko zuhaixketan dago, eta keinuak egiten dizkie beso batekin, ahalik eta azkarren hurbil daitezen.
—Ez dago denborarik, gero azalduko dizuet. Gure atzetik segika ari dira.
