MINUTU BAT
Lasaitasun pixka bat hartu eta pizza ederki jan ondoren, gaztetxoak jatetxeko mahaian eserita jarraitzen dute. Lokala apurka-apurka betetzen joan da, eta, hainbat mahai dagoeneko beste mahaikide batzuek betetzen dituzte, eta duela minutu batzuetako giro isila mahaietako elkarrizketek sortutako marmar arinekin betetzen da.
Gure lagunak orain erosoago sentitzen dira elkarrekin hitz egiteko marmar horri esker, eta Luk eta bai Ben xehetasun osoz aritu dira azaltzen nola lortu zuten kutxa aurkitzea.
—Esan beharra daukat ananazko pizza ez dagoela hain gaizki —dio Benek ahoa beteta, eskuarekin Spike seinalatzen duen bitartean—. Ez balitz oso garestiak direlako, beste bat eskatuko genuke.
—Eta ez dute zerikusirik janari azkarreko pizzekin, ezta? —dio Spikek, nahiko pozik.
—Egia da, Spike —dio Patek, freskagarriari zurrutada txiki bat emanez—. Ore fin hori… oso goxoa zegoen. Puntu bat zuretzat!
—Beno mutilak —mozten du Lukek—, orain zer egingo dugun pentsatu behar dugu. Zalantzarik gabe, tresna honek zerbaitetarako balio du. Ez dakigu zertarako, ezta zergatik ezkutatu zuten hemen ere.
—Gauza bat badakigu —dio Patek seriotasun keinu batekin—, hau da Evan Nordanek bilatzen zuena. Badakigu Nordanek bere aita aurkitzeko obsesioa duela; beraz, medailoia zergatik nahi duen eta zertarako balio duen ikertu behar da.
Lukek berriro ateratzen du metalezko kutxa motxilatik, eta medailoia atera ondoren, mahai gainean jartzen du, denek ikus dezaten. Une jakin batean, Patek hartzen du medailoia eta bueltak ematen dizkio arretaz ikusteko eta zerbait aurkitzen duen objektu misteriotsuaren atzealdean.
—Botoi moduko bat dago hemen atzean —dio, bere kideei erakusten dien bitartean—. Ez naiz hemen sakatzera ausartzen, ez dakigu zer gerta daitekeen.
—Arrazoi duzu, Pat —dio Lukek, berriro medailoia hartuz—. Suposatzen dut, aktibatu ahal izanez gero, ez dela botoiari bakarrik ematea bezain erraza izango, baina hobe da hemen ez probatzea, pentsa sekulakoa sor daitekeela bat-batean jantoki erdian atari inter dimentsional bat edo antzeko zerbait agerrarazten badu.
—Uste dut, nola ez ba, ondo etorriko litzaigukeela jarraibidedun orri bat —dio Benek—, hainbeste misterio oso nekagarria da, eta nire burua jada oporrak eskatzen ari zait.
—Ben, zure burua beti oporretan dago —dio Patek, barrez.
—Beno —dio Lukek, altxatuz—, orduan kontua ordainduko dugu, eta jende gutxiago dagoen lekuren bat bilatuko dugu medailoia lasai maneiatu ahal izateko. Irudi bidezko bilaketa ere egin genezake, baina nik uste dut kasu honetan ez dugula informazio gehiagorik aurkituko.
Gainerako gazteak Luk bezala egiten dute. Altxatu eta beren gauzak jasotzen dituzte, eta sarreratik hurbil dagoen mostradorera doaz kontua eskatzeko. Hara iristean, Isabellak kasu egiten die eta tiketa erakusten die.
—Gazteak —dio Spikek—, nik gonbidatuko dizuet.
—Bai zera Spike —dio Patek—, ez da beharrezkoa. Guztion artean ordain dezakegu, hori da bidezkoa.
—Ez, Pat. Eskerrak emateko nire modua da. Gai honetan barruraino sartu zarete nirekin horretarako beharrik ez zenutenean, eta bizirik atera naiz. Badira egun batzuk Evan Nordani buruz ezer ez dakidala, eta egia esanda, honezkero ez dut uste bere helburuetarako berriro erabiliko nauenik. Eta, gainera, uste dut egunak joan ahala beldurra galdu diodala egin dezakedanari; beraz, bat zor dizuet.
—Niri ideia bikaina iruditzen zait —dio Benek irribarre zabal batekin.
—Tira —dio Lukek—, nolanahi ere, eskerrik asko. Horretan ari gara, nahi ez badugu ere, duela hilabete batzuk sartuta gaudelako gai horretan. Eta, gainera, ezin zintugun horrela utzi.
—Ba ez hitz egin gehiago —dio Spikek txalo bat emanez—, nahi baduzue, itxaron kanpoan, nik kontua ordaindu eta berehala irtengo naiz, ados?
Gazteak baietz esan eta jatetxeko atera abiatzen dira. Luk, ordea, bide erdian geratzen da.
—Komunera noa pixka batean, itxaron kanpoan —dio, norabidea aldatuz. Ibilbide laburrean, Spikek Nordani buruz esandako hitzekin pentsatzen du.
«Arriskutik kanpo sentitzen da, baina agian orain izango da gu guztiok arrisku handienean gauden unea. Berak irrikaz nahi duen objektua dugu, eta bere berririk ez izateak nahiko urduri jartzen nau ”
—Beno, oraingoan komun zuzenera joango naiz —dio bere buruarentzat irribarre arin batekin.
Gizonen komunera sartu ondoren, atearekin itxita dagoen komunetako bat erabiltzera joan da. Bukatzean, tangako botoia sakatzen du, atea ireki eta eskuak garbitzera ateratzen da, baina norbaitekin muturrez ematen da.
—Ene, barkatu…
—Kaixo, Dawson.
Ahots leuna da, ia atsegina, hitz egiten diona. Harrituta, gora begiratzen du eta bapatean ile beltza eta kolore bereko begiak dituen mutiko garai eta oso argala den irudi bat antzematen du. Momentua iristean urduri jarriko zela pentsatzen zuen Lukek, baina harrigarria bada ere, lasai jarraitzen du. Topaketa berehalakoa izatea espero balu bezala.
—Kaixo, Nordan. Zenbat denbora.
—Beno, esan nizun noizbait berriro elkar ikusiko genuela. Eta badirudi une hori iritsi dela.
—Hala dirudi, bai.
—Lekua ez da egokiena, nire barkamen eskeak. Baina banituen nire susmoak zuei eta leku honi buruz, eta tira… zorte kolpe bat izan dut, besterik ez.
Lukek esku bat poltsikoan sartzen du, bere mugikorra duen poltsikoan, baina lagunei abisatzeko aukera baztertzen du.
—Lan zoragarria egin duzue —jarraitzen du Evanek—, ondo asko nenkien Spike ez zela bere kabuz pasabiderako sarrera aurkitzeko gai izango, eta, era berean, banenkien zuek lagunduko zeniotela. Baina hori baino askoz gehiago egin duzue, Erlikia aurkitu duzue eta eragozpen pilo bat aurreztu dizkidazue, beraz eskerrak eman besterik ezin dut egin.
«Erlikia? Pentsatzen dut medailoiari buruz ari dela…»
—Zure harridura aurpegiagatik, susmatzen dut ez dakizula zer duzun esku artean, ezta?
—Ez, baina badakizu, denbora gehiago izango bagenu jakingo genukeela —erantzuten du Lukek, tonu serioarekin, baina lasai.
—Oso posible da, bai. Beno, orduan egin dezakedan gutxienekoa da zer den eta zertarako balio duen azaltzea.
Nordanek bere esku-ahurra luzatzen du, eta Lukek, erresistentziarik gabe, larruzko motxila ematen dio. Hura ikustean, Evanen aurpegia argitu egiten da. Esan liteke ia hunkitu ere egiten dela Evan bere esku artean ikustean.
—Badakizu? Hau oso objektu baliotsua da niretzat. Motxilaz ari naiz, nire aitarena izan zen.
Luk begira ari da Evanek motxila nola irekitzen duen eta bi atzamarrekin bufanda marraduna nola ukitzen duen. Arin-arin egiten du, motxilatik ia atera gabe. Pertsonala den zerbait aurkitzea espero ez zuen bezala.
«Begiratzen dion moduagatik, ziur nago bufanda ere bere aitarena dela»
—Eta erlikia —jarraitzen du Nordanek—, beno… nire aitak zergatik zeukan galderari, istorioa oso historia luzea da eta sentitzen dut baina orain ezin izango dut kontatu. Esan dezagun bere jabeei ez ziela graziarik egin hura kentzeak —dio esku artean metalezko kutxa hartu eta irekitzen duen bitartean, medailoia atera eta pozik begiratzen dion bitartean—. Zure lagunak kanpoan dituzu zure zain, eta zurekin hain luzaro egotea ez litzaidake batere zuhurra izango, beraz gauza bat egingo dut. Zertarako balio duen azaldu baino, erakutsi egingo dizut, zeure ondorioak atera ditzazun. Lasai egon zaitezke, Dawson, ez dizu kalterik egingo. Nire hitza duzu.
«Nordan manipulatzailea da, eta ez du kezka askorik, baina ez da pertsona bortitza. Behintzat, orain arte ez da hala izan»
—Oso ondo —dio Lukek—, amai dezagun honekin. Zer erakutsi nahi didazu?
Ezer esan gabe, Evanek esku bat hartzen dio eta hatz lodia medailoian jartzen dio, beltxargaren erdi-erdian, gainazal biribil bat dagoen lekuan. Evanek bere hatz lodia Luken hatzaren gainean jartzen du, medailoian finkaturik dauka, eta, aldi berean, puntu ezberdinetara begira dauden beltxargaren hegoak mugitzen ditu. Orduan, Evanek atzeko botoia sakatzen du, eta medailoia aktibatu egiten da.
—Gogoratu, Dawson. Minutu bat besterik ez da izango.
Lukek ulertu gabe begiratzen dio. Erlikiatik datorren burrunba txiki batek erne jartzen du Luk, medailoiari begira geratuz, behatzean deskarga elektriko txiki bat jaso eta ikusmena erabat lausotu baino lehen.
—Entzun al duzu Thompsonek esan duena? Harro dabil eskolako korridore guztietan.
—Ez diot ezertxo ere sinesten, gezurti konpultsiboa da. Nola lapurtuko dio bazkaria Munch andreari? Egia bada eta harrapatzen badute, gutxienez astebete kanporatuko dute.
—Sssh… ez igo ahotsa, berriz ere errieta egingo digute eta.
—Bah, ez izan kakati! Ni banago, kanpoan itxarongo dizut, asko daukat ikasteko oraindik.
—Itxaron! Eskuak garbituko ditut eta banoa…
Luk pixkanaka ikusmena berreskuratzen ari da. Argi eta garbi entzun du elkarrizketa, baina une honetan ikusten duen gauza bakarra mutil gazte baten silueta lauso bat da, komuneko konketetako harraska baten aurrean, txorrota itxi ondoren atetik korrika irten dena. Bakarrik dago bertan, ez dago Evan Nordanen arrastorik ere.
«Zer da hau? Zer gertatu da?»
Bere ingurura begiratzean, bainugela aldatuta dagoela nabaritzen du. Komunak eta horien ateak egurrezko egitura iluna dute, zuriak izan beharrean. Eta nahiko gastatuta daudela nabari da. Komunak ere ez dira berdinak.
« Hau dena da, zera bezala …zaharra »
Ia normaltasun osoz ikus dezake, beraz, kontu handiz ibiltzen hasten da komuneko aterantz, itxita baitago.
«Ate hau ere desberdina da, eta dena margotuta eta oso gastatuta dago»
Ateari bultza egiten dio, eta atea irekitzen denean ikusten duenagatik bere eskema guztiak hautsi egiten zaizkio. Ez dago mahai-zapidun mahairik, ezta aulkiak ere. Ez dago zerbitzaririk, uniformedun ikasleak baizik, isiltasun osoan joan eta etortzen direnak, eta beste batzuk egur iluneko mahai handietan eserita daude, eserleku luzedunak, irakurtzen eta apunteak idazten.
«Sinestezina dirudi, baina… Patterson ikastetxeko liburutegia da!»
Luk poliki ibiltzen doa, horma bati helduta, oharkabean pasatu nahian. Hala ere, nahiz eta ikasle batzuk bere albotik pasatu, badirudi inor ez dela konturatzen bera hor dagoela. Ikusezina bihurtu dela dirudi.
Une jakin batean, beldurra galtzen du, eta nabarmentzea erabaki du.
—Kaixo? —Ozenki dio—Norbaitek entzuten al nau?
Ikasleek ez dute inolako erreakziorik. Luk ziur dago entzun egin beharko lioketela. Baina inork ez du burua biratzen, ezta begiak mugitzen ere. Ez dute ikusten, ez diote entzuten. Mamu bat bezalakoa da.
—Erlikia, Evanek horrela deitu dio. Denboran zehar … garraiatu al nau? Liburutegia ikusten ari naiz, aspaldi izan behar zuen bezala. Duela urte asko…
Bat-batean, Luken ikusmena lainotu egiten da berriro, astiro. Erabat itsutu aurretik, Luk gizonen komunean sartzen da berriro, eta izkina batean esertzen da, erortzeko beldurrez.
Handik pixka batera, Lukek ikusmena berreskuratzen du. Bere ingurura begiratu ondoren, berriro ate zuriak, komun modernoak ikusten ditu… seguru dago. Bolognino jatetxeko komunetan dago berriro.
«Agian nire gorputzak alde egin du espazio honetatik uneren batean? Nola jakin dena nire irudimenaren ondorio den edo ez?»
Bat-batean, konturatu egiten da.
—Arraioa, besteei abisatu behar diet!
Jatetxearen kanpoaldean, gainerako lagunak harrituta daude Luk berandu iristen ari delako. Denbora luzea pasa da Spike Ben eta Patekin elkartu dela kontua ordaindu ondoren, baina ez dago bere lagun ilegorriaren arrastorik.
—Tira —dio Benek, besoak zabalduz—, esan du komunera zihoala, ez iezaiozue presarik sartu.
—Bai, baina hamar minutu inguru daramatza hor barruan —erantzuten du Patek—. Ez dakit, harritu egiten nau.
Orduan, gazteek abisu bat jasotzen dute mugikorrean. Pat da irakurtzen duen lehena.
—Luk da, dio…
—Begira! —dio Spikek, dendako kristalezko atera irudi bat hurbiltzen ikusten duela—, hortxe irteten ari da, ezta?
Pat eta Ben elkarri begira daude, eta berehala ohartu dira zer gertatzen den.
—Spike! —dio Patek, galtzetako atzeko poltsikora eskua botaz—Betaurrekoak!
Spikek kopeta zimurtuta duela begiratzen die, hasieran ezer ulertu gabe, baina berehala konturatzen da bere lagunek bezperan berak ekarritako 3Dko betaurrekoak nola jartzen dituzten ikusten duenean.
Atea erabat irekitzen denean, Evan Nordan kanpora ateratzen da, korrika egin gabe, baina pauso irmoarekin. Aitaren larruzko motxila bizkarrean zintzilik darama eta esku bat goian duela memoria ezabatzeko tramankuluari eutsiz, aktibatzeko prest.
—¡Spike, azkar! —- dio Benek, betaurrekoak jarriak dituela-, jantzi itzazu!
Baina Spike urduriegi dago, betaurrekoak hartu nahi izatean eskuetatik ihes egiten zaizkio eta lurrera erortzen dira. Nordanek duen erlojutik burrunba entzuten hasten da, eta gazteek badakite horrek zer esan nahi duen.
—Ez dago denborarik —dio Patek—, itxi begiak! Ez begiratu!
Hala egiten du, bere buruaren gainean uzkurtzen da, lurrera erortzen da, eta eskuak begietara botatzen ditu.
Evan lasai-lasai abiatzen da hiru adiskideak dauden lekurantz, eskua altxatuta eta aurpegian harridurazko adierazpena jartzen zaio, jantzita dituzten betaurrekoak ikustean.
—Kaixo gazteak —dio ia Ben eta Paten parera iristen denean —, barkatu agurtzera ez geratzea. Spike, gure zorra kitatuta dago, lasai egon zaitezke.
Tramankuluak burrunbaren bolumena biziagotzen du bat-batean eta, aldi berean, bere koloretako argiak pizten ditu. Ondoren, distira handi bat sortzen du eta gure lagunak ikusmenik gabe geratzen dira. Hala, Evanek ihes egin dezake.
Jatetxetik irtetean, Lukek bere lagunak lurrean aurkitzen ditu, eskuekin beren begiak babesten. Evan Nordanen arrastorik ez.
—Ondo al zaudete? Ez dut astirik izan zuei abisatzeko, sentitzen dut.
—Ken ditzaket eskuak aurpegitik? —dio Spikek, lurrean belauniko, bere buruaren gainean erabat uzkurtuta.
—Uste dut baietz —dio Lukek, lasaitasunez Pat eta Benek, gutxienez, koloretako betaurrekoak jantzita daramatzatela ikusten duenean—. Esaidazue oraintxe bertako oroitzapena duzuela, mesedez.
—Bai, lasai. Badirudi zure betaurrekoek funtzionatzen dutela, Spike —dio Patek, betaurrekoak kenduz—, hala ere, tramankulu horrek sortzen duen argia oso indartsua zen eta itsu utzi nau une batez.
—Gauza bera diot —dio Benek, lurretik altxatuz—, oraindik argi ikustea ere kosta egiten zait. Zer gertatu da, Luk?
—Komunaren barruan harrapatu nau. Zorte-kolpe bat izan dela dio, baina baliteke gure atzetik ibili izana. Egia esan, berdin dio. Kontua da motxila kendu didala Erlikiarekin.
—Erlikia? —dio Patek, harrituta.
—Bai, berak horrela deitu dio. Gauza garrantzitsu bat esan behar dizuet, lagunak. Komunaren barruan nengoela, medailoia aktibatu du eta badakit zertarako balio duen eta zertarako nahi duen Nordanek.
—Benetan? —dio Spikek, lurretik altxatu dela baita ere—Konta iezaguzu!
Luk hitz egitera doala, norbait deika ari zaiela konturatzen dira. Prentsa-kioskoko agurea da, eta esku batekin keinuak egiten dizkie harengana hurbil daitezen.
«Ondo gauden jakin nahiko du, agian eszena ikusi du»
Gazteak Kioskorantz doaz, eta gizonak kezkati begiratzen die.
—Ondo al zaudete? Urrutitik ez dut oso ondo ikusten, baina badirudi arazoren bat izan duzuela jatetxetik ateratzen ari zen mutil altu horrekin…
—Eskerrik asko kezkatzeagatik —dio Lukek—, ez gaude zaurituta, ezta ezer ere. Egia esan, berehala alde egin behar dugu…
Buelta ematen saiatzen direnean, gazteek bizkarrean bidea oztopatzen dieten beste bi pertsona sumatzen dituzte.
—Pozten naiz ondo zaudetela ikustea, gazteak, uste dut hitz egin behar dugula—, dio agureak betaurrekoak kenduz eta bularrean daraman pin bat seinalatuz. Urre koloreko beltxarga bat.
